karateh

บางครั้ง...การเป็นคนดี..เจ็บปวดเหมือนกันเนอะ

กว่าจะได้กลับมาจัดบล็อค ก็เกือบลืมไปว่ามีเป็นของตัวเองเหมือนกัน

เอ้า ๆๆๆ เข้าเรื่องๆๆๆๆ

การเป็นคนดี ทั้งที่เป็นนางมารร้ายมานาน เจ็บปวดไม่ใช่น้อยเลยแฮะ

หลังจากที่ นางมารร้าย (นู๋เอง) เห็นเรื่องราวที่น่าคับข้องใจ ระหว่างอาจารย์กับลูกศิษย์ มานาน

เรื่องมีอยู่ว่า อาจารย์สาวที่หวงลูกศิษย์นักหนา บอกใครต่อใครว่ารักเหมือนลูกชาย และออกอาการ"กันท่า"

และประนามกันตลอดเวลาที่มีโอกาส ให้มันรู้ไปว่าผู้หญิงคนนี้ไม่มีอะไรดีเล้ยย จนคนรอบข้าง

ลูกศิษย์ลูกหา คนอื่น ๆ ต่างก็ไม่ค่อยจะพอใจ เราเท่าไหร่ ที่มาคบกัน

แต่เจ้าตัวไม่เคยรู้ว่ามีสาเหตุมาจากอะไร

หลายครั้งที่มีประโยคแรง ๆ เช่น...

"อะไรดี ๆ ก็ดูไว้เป็นตัวอย่างแต่อะไรที่ไม่ดี (ปรายตามาทางเรา) ก็ดูไว้เป็นเยี่ยงแต่อย่าเอาอย่างนะ "

(แล้วก็หันหน้ามาทางเราหน่อยนึง) คนอื่นฟังก็ขำ กันใหญ่ ส่วนเรายืนหน้าชา

ทุกคนที่รู้จัก แอบข้องใจเล็กน้อย รวมไปถึงญาติ ของผู้ชาย ถึงขั้นถามว่า "แฟนเอ็งไม่ใช่คนที่เป็นอาจารย์หรอ?"

เหตุผลมาจากการที่เค้าดูแล๊ดูแล แถมท้ายด้วยการหลอกถูกเนื้อต้องตัวอยู่เสมอ จนคนที่พบเห็นจะแอบข้องใจเสมอ

ว่าใครกันแน่หว่าที่เป็นแฟนกัน

อีกหลายเรื่องราวค่ะ ที่เกิดขึ้น แต่เค้าไม่เคยรู้เรื่องราวที่เราได้ยินเลย

มีคำถามมั้ย สงสัยกันมั้ยว่า ทำไมไม่บอกเค้า

มีคำตอบค่ะ เพราะว่านั้นเค้าเป็นผู้มีพระคุณกัน ส่วนเราน่ะ คนนอกนะ

เราไม่อยากเป็นคนที่...เป็นใครก็ไม่รู้ที่เพิ่งมารู้จักกัน แล้วทำให้เค้ากับผู้มีพระคุณ ญาติ หรือใคร ๆ รอบตัวเค้า

ต้องผิดใจกันโดยมีสาเหตุมาจากเรา

ถ้าบอกแล้วเค้าเชื่อ นั่นหมายความว่าเค้าจะต้องผิดใจกับคนรอบ ๆ ตัวแน่ ๆ

แต่ถ้าบอกแล้วไม่เชื่อ เราเลวเลยนะ

ยังไม่พร้อม จนกระทั่ง...

เหตุการณ์บางอย่าง ทำให้เค้ารู้สึกได้ ว่าเรามีอะไรซักอย่างกับคน ๆ นี้

....แล้วเราก็เลวไง...

วันนี้นางมารร้าย ปวดใจค่ะ ไม่มีแฟนแล้ว

เค้าทำถูกแล้ว ที่ไม่เลือกเรา 

ทำถูกแล้ว ที่เลือกผู้มีพระคุณ ที่มาก่อนเราตั้งนาน

ทำถูกแล้วที่คิดแบบนั้น

ถึงตอนนี้ก็ได้แต่ภาวนาให้เค้ามีความสุขกับทางที่เค้าเลือก

โชคดีนะ...พี่ลิง

สมัครมานานมากมาย แต่แทบไม่เคยได้แตะเลยค่ะ

ยิ่งช่วงนี้กลุ้มใจมากมายตามประสา นักวิจัยฝุ่นน่ะ แล้วก็ไม่รู้เป็นอะไร ช่วงนี้มีแต่เรื่องเจ็บตัวตลอด

โดยเฉพาะวันนี้...

..เข้าเรื่องกันเลยนะ...

คือว่าวันนี้ไปสมัครงานมาตามปกติ ไปมาหลายที่เลยล่ะ แต่มีอยู่ที่นึง บริษัทเค้าน่ะอยู่ในซอยค่อนข้างลึก ไอ้เราก็นึกหงุดหงิดอะไรๆตั้งแต่เช้าแล้ว จิตใจไม่ปกติ หงุดหงิดยังไงบอกไม่ถูก ฝนเพิ่งหยุดตก มันเริ่มแฉะ เหนียวตัว อึดอัดน่ะ เริ่มไม่ไหวละ แต่ยังอยากไปสมัครอยุ่เลยถ่อไป ยอมลุยเข้าไป นั่งมอ'ไซด์เข้าไป ขาเข้าปกติดี ไม่ปกติขาออกนี่ล่ะ คนขับเค้าเลี่ยงลูกระนาด ตามทางมาเรื่อย ๆ ไอ้เราก็เริ่มรู้สึกแปลก ๆ  คิดในใจว่าเหมือนมันเยอะกว่าขาเข้าเลย ถ้ากุล้มทำไงหว่า...ยังคิดไม่ทันจบดี เอาแล้วงานเข้า..รถล้มค่ะ

จังหวะที่เค้าหลบนี่ล่ะสงสัยจะกะผิดไปต๋อย  พี่ทั่นคงลืมไปว่าฝนเพิ่งหยุดตก ถนนลื่น ใส่เต็มสตรีม พอกำลังล้มเราก็เอามือไปยันพื้น พอดี๊อีกเหมือนกันฝ่ามือไปทับกะหินพอดี ส่วนข้อเท้าใกล้ๆตาตุ่มกระแทกกับที่วางเท้าอย่างแรง กลับถึงบ้านช้ำ ระบมไปหมด พี่เค้าก็หันมาถามนะว่าเป็นไรมากมั้ย ซวยซะแล้วกู ไอ้เรากำลังจะอ้าปากบอกว่าปวดข้อมือ กะข้อเท้า แต่สายตาเหลือบไปเห็น....มือพี่เค้าเลือดอาบเลย ไม่รู้ว่าไปโดนอะไรตอนไหน เลยบอกเค้าว่าพี่คะ นาฬิกาพี่อยู่ที่พื้นน่ะ สายขาดด้วยแล้วก็ไม่ต้องห่วงนู๋หรอกค่ะ พี่น่ะไปหาหมอเถอะ มือน่ะเลือดเต็มเรยย -*-

เพื่อน ๆวินเค้าก็เข้ามาดู ป๊าวววไม่ได้ดูเราเท่าไหร่ ลากเพื่อนเค้าไปหาหมอ แต่ถึงกุไว้ดีที่มันไม่ไกลจากปากซอยเท่าไหร่ไม่งั้นเดินกันอ้วกแน่ะแน่....

พอถึงบ้านก็โทรเล่าให้พี่ลิง..สุดที่รักฟัง   สุดท้ายเลยต้องกลายเป็นน้องลิงจนด๊ายยยย

เพราะพี่ลิงบ่นใหญ่เลย บอกว่าเป็นห่วงมากมายถ้าเป็นอะไรไปจะทำไง แต่ดูมันพูดนะ

"ถ้าน้องลิงเป็นไรไป พี่ลิงทำไงเล่า"...ไม่ต้องพูดหร๊อกกกกก  ไม่เอาๆๆๆ เค้าไม่เป็นลิงอ่ะ

แต่ก็แอบรู้สึกดีนะ แค่คำพูดแค่นี้..แต่ก้ทำให้รู้ว่าห่วงน่ะ

edit @ 23 May 2008 23:07:54 by ~karateh~

เรื่องเพื่อนใหม่ นี้มันเกิดจาก.. 

 1 เดือนที่ผ่านมาเต้ได้รับงานพิเศษงานนึงให้บริษัท เอก-ชัย ดิสทริบิวชั่น หรือที่เรา ๆ รู้จักกันในชื่อโลตัสนี่แหละค่ะ

 งานที่รับเป็นงานง่าย ๆ  คือพวกจัดเรียงเอกสารเงินเดือนใส่แฟ้ม แค่นั้นเอง

เรื่องราวฮา ๆ ไม่ได้อยู่ที่งานหรอกค่ะ มันอยู่ที่เพื่อนร่วมงานมากกว่า

เรื่องมันมีอยู่ว่า....

          งานที่รับเนี้ย เค้ารับคนทำงานแค่ 6-7 คน  ในบรรดาเพื่อนร่วมงานเป็นเพื่อนกัน...หมดเลยก็ว่าได้

เพราะมีแค่คนเดียว ที่เป็นคนข้างนอก (จริง ๆ ก็เส้นนี่กันหมดแหละค่ะ แต่ว่าคนเนี้ยเค้าเส้นใหญ่กว่าหน่อย)

วันแรก ๆ ก็ไม่มีอะไร เหตุการณ์ผ่านไปอย่างเงียบ ๆ เพราะเธอเชิง ไม่กล้าพูดคุยกะพวกเราเท่าไหร่

ยังรักษาท่าทีอยู่มาก พอเริ่มสนิทมากขึ้น ๆ ก็เริ่มมีเรื่องฮามากขึ้นทุกวัน ๆ เช่น กระดาษเป็นคราบค่ะ

เหมือนน้ำหกใส่ เธอหยิบกระดาษขึ้นมาดมแล้วบ่นว่า มันเหม็นหื่น ๆ ยังไงไม่รู้ เพื่อน ๆ ขำกันหมด ตอนแรกก็งง

พอจับความได้ก็ขำ ... ก็ไอ้คำว่าหื่นเนี้ย มันใช้กะเรื่องแบบนี้ที่ไหนเล่า เราก็เลยได้ฉายาใหม่ ให้เธอคือน้องหื่น

ด้วยความเป็นผู้หญิงเลยตั้งชื่อจริงให้ว่า นางสาวหื่นนภา

          ต่อมาใกล้จะหมดช่วงเวลาที่ได้รับมอบหมายค่ะ ความสนิทที่มากขึ้น ๆ เกิดขึ้นมากค่ะ ในเวลาอันรวดเร็ว

ปกติตอนเที่ยงพวกเราจะรีบลงไปรับประทานอาหาร เพื่อขึ้นมาพัก จนของบ่ายวันนึง เรารีบรับประทานอาหาร

กลางวันเพื่อขึ้นมาพักเอาแรงใต้โต๊ะตามปกติ เพื่อนคนนึงของเราก็นอนใต้โต๊ะแล้วหยอกเพื่อนที่นั่งบนเก้าอี้

ด้วยการเอามือขึ้นมาลูบขา หวังให้เพื่อนตกใจเฉย ๆ  ซึ่งได้ผล เพื่อนตกใจค่ะ แต่น้องหื่นของเรารับพูดว่า

จริง ๆ นะ เวลานอนตรงนั้นแล้วเพื่อนหรือรุ่นน้องใส่กระโปรงมาเค้ามักจะเห็นเพื่อน ๆ สับขาหลอก เล่นเอาเพื่อนๆ

ฮ่า กันอีกรอบค่ะ แล้วไอ้เราก็นึกว่าเค้าจะจบ ยังค่ะ หนังจบอารมณ์ไม่จบ เธอยังคงค้างคาใจด้วยการ นั่งขีด ๆ

เขียน ๆ ประโยคที่ว่า สับขาหลอก ซ้ำ ๆ นั่นเลยเป็นที่มาของชื่อ หื่นนภา สับขาหลอก

               แล้ววันนึงหัวหน้างานของเราชวนไปกินก๋วยเตี๋ยวค่ะ เพื่อน ๆ ลืมค่ะ ด้วยความที่เล่นกันบ่อยจัด

ขานชื่อเธอออกมาอย่างดังลั่นร้านว่า น้องหื่น...มานั่งนี่ โต๊ะรอบข้างหันมามองกันเป็นตาเดียว เธอแอบค้อนแล้ว

พูดเสียงอ่อยว่า อย่าเรียกชื่อจริง ในที่สาธารณะดิ อายเค้า...

                                     นี่แหละค่ะ เป็นที่มาของ นางสาว หื่นนภา สับขาหลอก

หวัดดีคร๊า

ช่วงนี้ชีวิต...มีแต่เรื่อง ปัญหา ก็เดิม ๆ ไม่รู้มันจะอารายกันนักหนา

สำหรับตอนนี้ใครที่กำลังโสด เชื่อมั้ย...คุณเป็นคนที่โชคดีที่สุดในโลกเลยล่ะ ถ้าคุณยังไม่เหงาตายไปซะก่อนนะ อิอิ

อย่าเพิ่งท้อนะกับการตามหาใครซักคน อย่าไปพยายามตามหา..แล้วซักวัน จะเจอ

คนที่มีใครอยู่...ถ้าคนที่ยังอยู่เคียงข้างกัน พร้อมจะอยู่ข้างคุณเสมอ พวกคุณก็เป็นอีกคนที่โชคดีเช่นกัน อย่างน้อยก็โชคดีกว่าเราล่ะเอ้า

คุณเคยอ่านบทความเรื่อง " ปณิธานของความรัก" ไหม วันนี้ฉันได้ลองเปิดอ่านมันอีกครั้ง แม้การเปิดอ่านครั้งนี้ จะไม่ใช่ครั้งแรก แต่เมื่อเปิดอ่านมันอีกที..ก็ยังรู้สึกเห็นด้วย เลยอยากเอามาลงให้ได้อ่านกัน

ปณิธานของความรัก

ค ว า ม จ ริ ง ก็ คื อ ใ น ข ณ ะ ที่ เ ร า คิ ด ถึ ง ค น ๆ ห นึ่ ง ต ล อ ด เ ว ล า เ ข า ค น ๆ นั้ น อ า จ กำ ลั ง คิ ดถึ ง ค น อื่ น อ ยู่ ก็ เ ป็ น ไ ด้ แ ล ะ บ า ง ค รั้ ง ก็ อ า จ มี ค น ที่ คิ ด ถึ ง เ ร า โ ด ย ที่ เ ร า ไ ม่ ส น ใ จ เ ล ย เ ช่ น กั น . ..

บ า งค รั้ ง ก า ร ไ ด้ ฝั น ไ ป ค น เ ดี ย ว มันก็ดีกว่าการได้รู้ความจริงที่ว่า... สิ่งที่เราคิดทั้งหมดมันคือความฝันของเราเองเพียงคนเดียว ฉะนั้นไม่แปลกที่คนส่วนใหญ่เลือก ที่จะจ่อมจมกับความฝันมากกว่าการได้รับรู้ความจริง

ก า ร ไ ม่ ไ ด้ เ ป็ น ที่ ห นึ่ ง ใ น ใ จ เ ข า ไ ม่ ใ ช่ เ รื่ อ ง เ ศ ร้ า... เราอาจเป็นที่สอง ซึ่งมันก็ยังดีกว่าเป็นที่ สาม ที่สี่... และหากเราเป็นที่สิบในใจเขา... ก็ขอให้คิดว่า ดี ก ว่ า เ ร า ไ ม่ มี ค ว า ม สำ คั ญ อ ะ ไ ร ใ น ใ จ เ ข า เ ล ย มันอาจต้องมีน้ำตาบ้าง ในการยอมรับความจริงที่ว่า เราไม่ใช่ที่หนึ่ง แต่โปรดจำไว้เถอะว่า หากหัวใจของคุณ ยังไม่ร้องไห้ออกมาดัง ๆ พร้อมกับพูดกับตัวเองว่า... ฉันเหนื่อยเหลือเกินแล้ว โปรดห้ามใจเถอะ ก่อนที่ฉันจะอ่อนล้ามากไปกว่านี้ ก็จงชอบต่อไปเถอะ

ก า ร รั ก ใ ค ร ซั ก ค น ไ ม่ ต้ อ ง ใ ช้ ค ว า ม พ ย า ย า ม หากแต่การตัดใจต่างหาก ที่ต้องใช้ความพยายามอย่างมากมาย ลองชั่งน้ำหนักใจของเราดูสิว่า ความสุขยามที่คุณได้สบตาเขา กับความทุกข์ยามที่คุณต้องคอยหลบตาเขา อันไหนมันหนักหนากว่ากัน

"อย่า" โทษตัวเองที่มาเจอเขาสายเกินไป อย่าโทษเขาที่ไม่มีใจให้ อย่าโทษโชคชะตา ที่ทำให้เราพบกัน...แต่ไม่ได้ทำให้ใจเราตรงกัน

แต่...จงยิ้มกับตัวเอง ที่อย่างน้อยถึงจะพบเขาคนนั้นสายเกินไป แต่ก็ยังได้พบ ยิ้มให้เขาที่ถึงแม้จะไม่ได้ให้ใจเรามา แต่ก็ยังได้รับหัวใจของเราไป ยิ้มให้กับโชคชะตา ที่ ถึ ง แ ม้ จ ะ ไม่ ไ ด้ ทำ ใ ห้ " เ ร า รั ก กั น " แ ต่ ก็ ยั ง ทำ ใ ห้ เ ร า . . .ไ ด้ รู้ จั ก กั น

คุณควรดีใจด้วยซ้ำที่ครั้งหนึ่ง คุณได้เจอคนที่คุณอยากเก็บรอยยิ้มของเขาไว้คนเดียว คนที่คุณใส่ใจกว่าตัวคุณเอง คนที่ทำให้คุณหัวเราะ และร้องไห้ได้อย่างมากมาย คนที่เพียงแค่รอยยิ้มของเขา เปลี่ยนวันที่หมองหม่นให้กลายเป็นวันที่สดใส...เท่านี้มันก็ควรเพียงพอแล้ว...ไม่ใช่หรือ??

แต่การที่ได้เห็นคนที่เรารัก ได้หัวเราะอยู่กับใครซักคนที่เค้ารักที่สุด

นั่ น แ ห ล ะ คื อ ค ว า ม สุ ข ข อ ง ก า ร ไ ด้ รั ก . . . อ ย่ า ง จ ริ ง ใ จ

***********************************************************************************************************************************************

นี่หล่ะ บทความที่ไม่ว่าจะอ่านกี่ครั้งก็ยังรู้สึกว่า อืม...จริงแฮะ..